تخت جمشید یا ارگ پارسه


تخت جمشید یا ارگ پارسه؛ بزرگ‌ترین بنای سنگی ایران مجموعه‌ی تخت جمشید، متشکل از کاخ‌های پادشاهان دوران هخامنشی است؛ ساخت آن ۵۱۲ سال قبل از میلاد حضرت مسیح (ع) و به دستور داریوش اول از پادشاهان بزرگ سلسله‌ی هخامنشی، آغاز شد؛ و پس از او خشایار شاه (پسر داریوش اول) و اردشیر اول (نوه‌ی داریوش اول)، ساخت آن را ادامه دادند. با توجه به اسناد موجود در نوشته‌ها و کتیبه‌های برجای مانده از دوران ایران کهن، مراحل احداث مجموعه‌ی عظیم تخت جمشید، ۱۲۰ تا ۱۵۰ سال به طول انجامید. این بنای حیرت‌انگیز پارسی، در دامنه‌ی کوه رحمت (کوه مهر)، در نزدیکی شهر شیراز قرار گرفته است؛ و با شماره‌ی ۲۰ در سال ۱۳۱۰ به ثبت ملی و در سال ۱۹۷۹ میلادی، با شماره‌ی ۱۱۴ به ثبت میراث جهانی یونسکو رسیده است. مجموعه‌ی تاریخی تخت جمشید، در مرکز استان فارس و ۵۵ کیلومتری شمال شرقی شهر شیراز قرار گرفته است. این مجموعه‌ی عظیم تاریخی متشکل از کاخ‌های امپراطوران هخامنشی است که قسمت شرق آن در دامنه‌ی کوه رحمت (کوه مهر) و سه بخش دیگر آن تا درون جلگه‌ی مرودشت پیشروی کرده است. سازندگان این مجموعه‌ی عظیم، آن را روی سکویی به ارتفاع ۸ تا ۱۸ متر بالاتر از سطح جلگه‌ی مرودشت بنا کردند. البته در جلگه‌ی مرودشت آثار باستانی مهمی همچون نقش رستم (مدفن داریوش)، نقش رجب، شهر استخر و دیگر بناهای ایران کهن قرار گرفته‌اند که احتمالا هیچ نقطه از خاک ایران، تجمع این همه شاهکار تاریخی ایران را یک‌جا، به خود ندیده است. بخش غربی مجموعه‌ی تخت جمشید از ابعادی برابر با ۴۵۵ متر، بخش شمالی از ابعادی برابر با ۳۰۰ متر، بخش شرقی از ابعادی برابر با ۴۳۰ متر و بالاخره بخش جنوبی آن از ابعادی برابر با ۳۹۰ متر تشکیل شده است. براساس نظر کارشناسان آثار باستانی غربی، بنای تاریخی تخمت جمشید از طولی برابر با طول آکروپولیس کشور یونان (این بنای تاریخی در شهر آتن، پایتخت کشور یونان قرار گرفته است. قدمت آن به سال ۴۲۹ قبل از میلاد حضرت مسیح (ع) باز می‌گردد) و عرضی چهار برابر آن، برخوردار است. با توجه به نوشته‌های برجای‌مانده از کتیبه‌های دوران هخامنشیان، اینگونه به نظر می‌رسید که هیچ بنایی تا قبل از ساخت مجموعه‌ی عظیم تخت جمشید، در اطراف یا نزدیکی آن قرار نداشته است. این در حالی است که در سال گذشته، به گزارش خبرنگاری میراث فرهنگی - گروه میراث فرهنگی، در ۳ کیلومتری مجموعه‌ی تخت جمشید، دروازه‌ی هخامنشی کشف شده است که به نظر می‌رسد، قدمت آن به پیش از ساخت تخت جمشید، دوران پاره‌سنگی، باز می‌گردد. به اعتقاد باستان‌شناسان کشور، این دروازه‌ی تازه کشف شده، شباهت بسیار زیادی به دروازه‌ی ایشتار در بابل دوران کهن دارد، که در واقع مربوط به یک کاخ هخامنشی دیگر است.

 

 

 

 

دیدگاه شما